简体中文繁體中文EnglishBahasa IndonesiaဗမာစာไทยTiếng Việt

One helpful way of reflecting on unfair criticism…

0

Ajahn Jayasāro's Yellow Pages Teaching

Saturday, August 15, 2020
Twice weekly handwritten Dhamma teaching by Ajahn.
Translators will be attributed, kindly use the form in About>Contact Us.
Ajahn Jayasaro 200x288 1

One helpful way of reflecting on unfair criticism is to recollect how normal it is, how many times even the purest of beings have been subjected to such treatments. The most famous example is perhaps the occasion when a woman called Ciñcā Mānavikā accepted payment from religious teachers jealous of the Buddha to accuse him of making her pregnant. There are accounts of nearly all the great enlightened disciples being falsely accused one thing or another. Ven Sāriputta provided a model for how to deal with such a situation. On one occasion he was accused by another monk of striking him and then leaving the monastery without apologising. The Buddha knew this could not be true but nevertheless called a meeting to examine the matter, ensuring that there could be no grounds for criticism that he was prejudiced in favour of his senior disciple.

 

In the course of conducting his defence, Ven Sāriputta compared his mind to the four elements. He said that people throw impure things – faces, urine, spittle, pus and blood – on the earth, and wash them in water; fire burns those impure things and air blows upon them. Despite coming into contact with all kinds of impure things, the elements of earth, water, fire and air are not repelled, humiliated or disgusted by them. Similarly, he, Sāriputta, dwelt in the midst of slander and malicious gossip with a mind like earth, like water, like fire, like air, “vast, exalted and measureless, without enmity or ill-will.”

 

~ Ajahn Jayasāro

(no human translation)

วิธีหนึ่งที่เป็นประโยชน์ต่อการพิจารณาคำกล่าวโทษที่มิชอบ คือการระลึกว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาแค่ไหน กี่ครั้งที่แม้แต่บุคคลที่บริสุทธิ์ที่สุดก็ถูกกระทำเช่นนั้น ตัวอย่างที่เป็นที่รู้จักกันดีมากน่าจะเป็นเมื่อครั้งหญิงที่ชื่อว่านางจิญจมาณวิการับจ้างนักบวชศาสนาอื่นซึ่งริษยาพระพุทธเจ้าให้ร้ายพระพุทธองค์ว่าทำให้นางตั้งครรภ์ นอกจากนี้ยังมีหลักฐานบันทึกถึงพระอรหันต์สาวกเกือบทุกพระองค์ที่ถูกกล่าวร้ายไม่ว่าเรื่องใดก็เรื่องหนึ่ง พระสารีบุตรให้แบบอย่างการรับมือกับสถานการณ์เช่นนี้ ครั้งหนึ่งท่านถูกกล่าวหาโดยพระสงฆ์องค์หนึ่งว่าท่านเดินชนพระสงฆ์องค์นั้นและออกจากวัดไปโดยมิได้ขออภัย พระพุทธองค์ทรงทราบว่าไม่จริง แต่ก็ทรงให้ประชุมสงฆ์สอบสวนตามข้อกล่าวหา เพื่อไม่ให้ใครนินทาได้ว่าทรงเข้าข้างพระผู้ใหญ่

 

ในระหว่างการแก้ต่างข้อกล่าวหา พระสารีบุตรเปรียบเทียบจิตของท่านกับธาตุ ๔ ท่านอธิบายว่าผู้คนทิ้งสิ่งปฏิกูลต่างๆ - อุจจาระ ปัสสาวะ น้ำลาย น้ำหนอง และโลหิต - ไปบนพื้นดิน ทั้งล้างชำระในน้ำ ไฟเผาไหม้สิ่งปฏิกูลเหล่านั้น และลมพัดผ่านมัน ถึงแม้จะสัมผัสกับสิ่งปฏิกูลทั้งหลายทั้งมวล ธาตุดิน น้ำ ไฟ ลม ก็ไม่รู้สึกรังเกียจ อับอาย หรือสะอิดสะเอียน ในทำนองเดียวกัน พระสารีบุตรอยู่ท่ามกลางคำกล่าวโทษให้เสื่อมเสียชื่อเสียงและคำนินทาว่าร้ายด้วยจิตอันเป็นเสมือนดิน เสมือนน้ำ เสมือนไฟ และเสมือนลม คือ “กว้างใหญ่ สูงส่ง และไร้ขอบเขต ปราศจากความเกลียดชัง และความมุ่งร้าย”

 

ธรรมะคำสอน โดย พระอาจารย์ชยสาโร
แปลถอดความ โดย ศิษย์ทีมสื่อดิจิทัลฯ

(please suggest and also assist to translate)

0
Share on email
Share on print
Scroll to Top