简体中文繁體中文EnglishBahasa IndonesiaဗမာစာไทยTiếng Việt

One morning when I was about nine years old…

0

Ajahn Jayasāro's Yellow Pages Teaching

Tuesday, June 30, 2020
Twice weekly handwritten Dhamma teaching by Ajahn.
Translators will be attributed, kindly use the form in About>Contact Us.
Ajahn Jayasaro 200x288 1

One morning when I was about nine years old, I walked out of my family home with all my savings in my pocket. I caught a bus from our village to the nearby town of Hythe, and from there bought a ferry ticket to the port city of Southampton. I walked about the city for an hour or so, then caught a return ferry, and a bus back home. I told no one of my adventure. I was quite sickly boy at that time, and the expedition gave me a wonderful sense of achievement. I felt that I had proved myself a fearless explorer and someone who would one day be able to take care of himself. A small thing perhaps – a few journeys on public transport and a stroll along city street – but it gave me a confidence that I had never felt before.

 

It is hard to sustain enthusiasm for Dhamma practice over a number of years. This can be true for monastics as much as lay meditators. One skilful means that may be employed to deal with this problem is to regularly set yourself modest, measurable spiritual goals. You might, for example, abstain from eating after midday for a week or a month. You might abstain from television or movies or your favourite indulgence for a certain period of time. You might vow to meditate for a certain number of hours a week. You might vow to meditate through the night every full moon, or at least until midnight. The point is to experience the joy of accomplishment, of being someone who achieves goals. It is a feeling that can arise through small victories; it can give you a renewed confidence and commitment to face the larger challenges ahead.

 

– Ajahn Jayasāro

大约在我九岁时的一个早晨,我兜里揣着我所有的积蓄走出了家门。 我搭了一辆公交车从我们的村庄来到附近的海特镇,然后从那里买了一张去往港口城市南安普顿的船票。我在城里逛了一个小时左右,然后搭上了回程渡船和一辆公交车回了家。 我没有告诉任何人我的冒险经历。那时候我是个多病的孩子,我觉得我已经证明了自己是一个无畏的探险家,是一个有朝一日能够照顾好自己的人。 也许这是一件小事——坐几趟公共交通工具,在城市街道上漫步——但它给了我一种从未有过的自信。

 

要持续多年保持对佛法修行的热情是很难的。 这对僧侣和在家修行者来说都是如此。应对这个问题的一个善巧方式就是定期给自己设定适度的、可衡量的精神目标。 例如,你可以在一个星期或一个月的时间里,过午禁食。 你可以在一段时间内禁绝电视或电影或是你最喜欢的享受。你可以立誓每周禅修一定的时间。你可以发誓在每一个满月日进行整夜禅修,或者至少到午夜。 如此做的目的是去体验成为实现目标的人所带来的那种成就感的喜悦。这是一种可以通过小胜利而产生的感觉;它可以重振你的信心和决心去面对未来更大的挑战。

 

– 阿姜袈亚裟柔
FFH翻译组

ตอนอายุราวๆ เก้าขวบ เช้าวันหนึ่ง อาตมาเดินออกจากบ้านโดยพกเงินเก็บทั้งหมดในกระเป๋า ขึ้นรถเมล์จากหมู่บ้านไปเมืองไฮธ์ที่อยู่ไม่ไกล จากนั้นก็ซื้อตั๋วเรือเฟอร์รี่ไปยังเมืองเซาท์แธมป์ตัน อาตมาเดินเล่นอยู่ในเมืองประมาณชั่วโมงหนึ่ง แล้วก็นั่งเรือเฟอร์รี่และต่อรถเมล์กลับบ้าน อาตมาเก็บเรื่องผจญภัยนี้ไว้เงียบๆ ไม่ได้เล่าให้ใครฟัง

 

สมัยนั้นอาตมาเป็นเด็กที่ค่อนข้างขี้โรค การออกเดินทางท่องโลกนี้ทำให้รู้สึกภูมิใจมากที่ทำได้สำเร็จ เหมือนได้พิสูจน์ว่าตัวเองเป็นนักสำรวจที่ไม่หวั่นเกรงสิ่งใดและคงจะดูแลตัวเองได้ในวันข้างหน้า อาจจะฟังดูเล็กน้อย เพียงแค่เดินทางด้วยขนส่งสาธารณะสองสามเที่ยวและเดินชมเมือง แต่ก็ทำให้อาตมาเชื่อมั่นในตนเองอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

 

ไม่ใช่เรื่องง่ายนักที่จะรักษาความกระตือรือร้นในการปฏิบัติธรรมได้นานหลายปี ไม่ว่าจะเป็นนักบวชหรือฆราวาส วิธีรับมือกับปัญหานี้อย่างชาญฉลาดวิธีหนึ่ง คือให้ตั้งเป้าหมายการปฏิบัติธรรมในระดับที่ไม่เกินตัวและสามารถวัดผลได้ง่าย เช่น อาจงดอาหารยามวิกาลเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์หรือหนึ่งเดือน อาจงดดูหนังดูโทรทัศน์ หรือเว้นจากสิ่งที่เราหลงใหลเพลิดเพลินสักระยะเวลาหนึ่ง อาจกำหนดว่าจะเจริญสมาธิภาวนาสักกี่ชั่วโมงในหนึ่งสัปดาห์ หรืออาจตั้งใจเจริญภาวนาในทุกๆ วันพระตลอดคืน หรืออย่างน้อยก็ให้ถึงเที่ยงคืน

 

สิ่งสำคัญคือการได้รับความปีติปราโมทย์จากการทำสำเร็จ รู้สึกว่าตนเองยังเป้าหมายให้บรรลุได้ ความรู้สึกนี้อาจเกิดขึ้นจากชัยชนะเล็กๆ ทว่าเสริมสร้างความมั่นใจและความมุ่งมั่นในการเผชิญสิ่งท้าทายที่ยิ่งใหญ่กว่าในภายภาคหน้า

 

ธรรมะคำสอน โดย พระอาจารย์ชยสาโร
แปลถอดความ โดย ปิยสีโลภิกขุ

(please suggest and also assist to translate)

0
Share on email
Share on print
Scroll to Top