简体中文繁體中文EnglishBahasa IndonesiaဗမာစာไทยTiếng Việt

Many years ago, I walked on pilgrimage from Bodh Gaya…

0

Ajahn Jayasāro's Yellow Pages Teaching

Tuesday, October 20, 2020
Twice weekly handwritten Dhamma teaching by Ajahn.
Translators will be attributed, kindly use the form in About>Contact Us.
Ajahn Jayasaro 200x288 1

Many years ago, I walked on pilgrimage from Bodh Gaya, where the Buddha was enlightened, to Sarnath, were he gave his first teaching. I took a long route that kept me far from busy highways. As I walked through the remote countryside I felt a great exhilaration: surely this was how it must have felt to be a monk in the time of the Buddha! But, unfortunately, the modern world was not so far away. I had a plane ticket in my bag and a deadline to keep. On the last part of the journey I walked along the railway line. One night, I met two railway workers out checking the track. They said that it was dangerous to walk at night and insisted on accompanying me to the next station. There they invited me to spend the night with them in a concrete shed at the end of the platform. It was a bitterly cold night and I accepted. One of the men then disappeared. A few minutes later he came back into the shed with a shy smile on his face, carrying a large brick. With great respect he offered me the brick, pointing at my head and saying, 'Pillow'. It was of the most heart-warming gifts that I have ever received. There is something so marvellous about such acts of kindness. I doubt whether any of my readers have ever been offered a brick pillow, but I'm sure everybody has at one time or another been treated with unexpected kindness. Remembering such occasions and bringing them to mind can calm an agitated mind and give joy at a time of low spirits.

 

- Ajahn Jayasāro

许多年前,我从佛陀证悟之地菩提迦耶(Bodh Gaya)出发,步行朝圣前往他第一次传法之处鹿野苑(Sarnath)。我选择了一条较长的路线,以远离繁忙的高速公路。 当我走过偏僻的乡村时,我感到振奋:这一定是佛陀时代身为僧侣的感受!但不幸的是,现代世界并不遥远。在我的包里有张机票,设有截止期。在旅程的最后一段,我沿着铁道行走。一天晚上,我遇到了两名铁路工人,他们正在检查轨道。 他们说晚上走路很危险,并坚持要陪我到下一个车站。 他们在那里邀请我和他们一起在平台尽头由混凝土所筑的小棚里过夜。 那是一个苦寒的夜晚,于是我接受了。然后,其中一名男子不见了。 几分钟后,他带着腼腆的笑容走回水泥棚,带着一块大砖头。怀着极大的敬意,他把砖头献给了我,指着我的头说:“枕头。” 这是我收到过的最暖心的礼物之一。

 

这样的善举总有令人不可思议之处。我不知道有哪位读者曾经被给予过砖制的枕头,但我相信每个人都曾在这样或那样的时间里得到过意想不到的善待。牢记这些场合,并回想于心,可以使躁动的心平静下来,并在情绪低落时给予喜悦。

 

– 阿姜袈亚裟柔
FFH翻译组

หลายปีมาแล้ว อาตมาเดินธุดงค์จากพุทธคยา ซึ่งเป็นสังเวชนียสถานที่พระพุทธองค์ตรัสรู้ ไปยังสารนาถ สังเวชนียสถานที่ทรงแสดงปฐมเทศนา อาตมาเลือกเดินทางอ้อมเพื่อเลี่ยงถนนหลวงอันพลุกพล่าน ขณะเดินผ่านชนบทแถบนั้น ใจอาตมาเปี่ยมไปด้วยปีติ “พระภิกษุในสมัยพุทธกาลน่าจะรู้สึกแบบนี้นี่เอง” ทว่าน่าเสียดายที่อาตมาอยู่ในโลกอดีตได้ไม่นาน เพราะมีตั๋วเครื่องบินอยู่ในย่ามและต้องเร่งเดินให้ถึงสนามบินตามกำหนด

 

ในช่วงหลังของการธุดงค์ อาตมาเดินตามทางเลียบรางรถไฟ คืนหนึ่ง ไปเจอพนักงานการรถไฟสองคนที่ออกมาตรวจตรารางรถไฟ ทั้งสองบอกว่าการเดินช่วงกลางคืนนั้นไม่ปลอดภัย และขอเดินเป็นเพื่อนอาตมาจนถึงสถานีถัดไป พอไปถึงก็นิมนต์ให้พักค้างคืนด้วยในกระต๊อบคอนกรีตท้ายชานชาลา คืนนั้นอากาศหนาวเหน็บ อาตมาจึงรับนิมนต์ พนักงานคนหนึ่งหายหน้าไปสักครู่ก็กลับมาพร้อมรอยยิ้มเขินๆ ในมือถืออิฐก้อนใหญ่มาด้วย เขาส่งอิฐถวายอาตมาด้วยความนอบน้อมแล้วชี้ไปที่ศีรษะอาตมาพลางบอกว่า “หมอน” นี่เป็นของขวัญที่น่าชื่นใจที่สุดชิ้นหนึ่งที่อาตมาเคยได้รับเลย การให้ด้วยน้ำจิตน้ำใจแบบนี้น่าจับใจเหลือเกิน

 

อาตมาคิดสงสัยว่าคงไม่มีผู้อ่านท่านใดเคยได้รับหมอนอิฐเป็นของขวัญเช่นนี้เป็นแน่ แต่มั่นใจว่าทุกคนคงเคยได้รับความกรุณาที่ไม่คาดฝันมาแล้วไม่ว่าครั้งใดก็ครั้งหนึ่ง การระลึกถึงเหตุการณ์เหล่านี้และน้อมเข้ามาสู่ใจย่อมยังความสงบให้แก่จิตใจที่ว้าวุ่น และทำให้จิตเบิกบานในยามที่เราหดหู่ท้อแท้

 

ธรรมะคำสอน โดย พระอาจารย์ชยสาโร
แปลถอดความ โดย ปิยสีโลภิกขุ

(please suggest and also assist to translate)

0
Share on email
Share on print
Scroll to Top